Bebeğim, Bombiş Kerem’im,
Bu benden sana üç buçuk yaş mektubu… İlerde sorgu ışığının altına oturtup, “hadi! oku bu mektubu!” diye talimat vereceğim… Sonra hesap soracağım sana… Birlikte güleceğiz yaptıklarına… Ama o zamana daha çok var… Sen bugün tam 42 aylıksın ve canıma okuyorsun Bitanem…
Seni öğle uykun için yatırdım demin… Hergün uyuduğun iki, üç saat benim hızlı çekim yaşama anına geçmem demek… O iki saat benim için; senin sabah kopardığın fırtınaların ardından bıraktığın hasarı toparlamak, akşam yemeğini ayarlamak, babana ve abine akşam için hazırlık yapmak, bir iki arkadaşı aramak, çamaşır yıkayıp, ütü yapmam demek… Tabi bunların hepsini sen iki saatcik uyurken yapmıyorum… Süper Anne olamadım bir türlü… Ruh durumuma ve acil durum sırasına göre bu şahane ev işlerinden birkaçını seçiyorum… Şu an mesela hiçbir ev işini canım istemediği için sana bu satırları yazıyorum. Sen bu arada odanda, yattığın yerden ayaklarınla duvarı tekmeliyorsun… Biri yan oda da büyük bir tadilat var zannedebilir… Miniciksin ve eve en çok zarar veren sensin… Canım Benim… Ve komik bir şekilde yaptığın her yaramazlığa aşığız…
Neyi, ne zaman yapmaman gerektiğini de biliyorsun aslında ve eğer yaparsan, benim suratım zombi görmüş gibi donup kalırsa ve tepki vermezsem, hemen yanıma gelip “özür dilerim… ay lav yu!” diyerek olayı bitiriyorsun… Verdiğin hasarın boyutuna göre bazen öptüğün de oluyor… O an eridiğimi sen de biliyorsun… Bayılıyorum bana “ay lav yuuu” demene… Anlamını da biliyor gibisin çünkü çok sevgi dolu anlarda söylüyorsun bunu bana… Bitanem benim…
Sevgiyle söylediğin ve içimi eriten diğer kelime de “Annecim!” deyişin… Harika bir şekilde telaffuz ediyorsun bu sihirli kelimeyi ve eğer üç, beş “Annecim” seslenişine dönüp bakmazsam ya da duymazsam, o tatlı ses tonunun bir anda “ANNE!” diye evin hizmetçisine sinirlenmiş efendi tonuna geçiyor… Onu da seviyorum ben… Böyle istenmek ne güzel sen bilemezsin şu an…
Canım Bebeğim…
Siniri başında oğlum… Yerlerde tepinerek ağlayan, ama kendini yere atarken başını vuracak zemini kontrol eden akıllı bıdığım benim…
Mektubumu bitirirken senden iki ricam olacak annesinin kuzusu…
1- Lütfen artık üzerine ve yerlere dökmeden ye... Bugün temizlik oldu bu evde!
2- Geceleri uyanmaktan vazgeç… Ne olursun bak bu daha hassas ve önemsediğim bir mevzu…
Seni, yaptığın yaramazlıkları, bir saniye başımı çevirmemle masa tepelerine tırmanmalarını, bu çalkalanıp açılmış 2 litrelik kola hallerini çok seviyorum ben senin… Bir de hergün öptüğüm gamzeni… Yanağındaki minicik çukur benim de içimi deliyor, bilesin!
Ay Lav Yuuuu!
~Annen
Bu benden sana üç buçuk yaş mektubu… İlerde sorgu ışığının altına oturtup, “hadi! oku bu mektubu!” diye talimat vereceğim… Sonra hesap soracağım sana… Birlikte güleceğiz yaptıklarına… Ama o zamana daha çok var… Sen bugün tam 42 aylıksın ve canıma okuyorsun Bitanem…
Seni öğle uykun için yatırdım demin… Hergün uyuduğun iki, üç saat benim hızlı çekim yaşama anına geçmem demek… O iki saat benim için; senin sabah kopardığın fırtınaların ardından bıraktığın hasarı toparlamak, akşam yemeğini ayarlamak, babana ve abine akşam için hazırlık yapmak, bir iki arkadaşı aramak, çamaşır yıkayıp, ütü yapmam demek… Tabi bunların hepsini sen iki saatcik uyurken yapmıyorum… Süper Anne olamadım bir türlü… Ruh durumuma ve acil durum sırasına göre bu şahane ev işlerinden birkaçını seçiyorum… Şu an mesela hiçbir ev işini canım istemediği için sana bu satırları yazıyorum. Sen bu arada odanda, yattığın yerden ayaklarınla duvarı tekmeliyorsun… Biri yan oda da büyük bir tadilat var zannedebilir… Miniciksin ve eve en çok zarar veren sensin… Canım Benim… Ve komik bir şekilde yaptığın her yaramazlığa aşığız…
Neyi, ne zaman yapmaman gerektiğini de biliyorsun aslında ve eğer yaparsan, benim suratım zombi görmüş gibi donup kalırsa ve tepki vermezsem, hemen yanıma gelip “özür dilerim… ay lav yu!” diyerek olayı bitiriyorsun… Verdiğin hasarın boyutuna göre bazen öptüğün de oluyor… O an eridiğimi sen de biliyorsun… Bayılıyorum bana “ay lav yuuu” demene… Anlamını da biliyor gibisin çünkü çok sevgi dolu anlarda söylüyorsun bunu bana… Bitanem benim…
Sevgiyle söylediğin ve içimi eriten diğer kelime de “Annecim!” deyişin… Harika bir şekilde telaffuz ediyorsun bu sihirli kelimeyi ve eğer üç, beş “Annecim” seslenişine dönüp bakmazsam ya da duymazsam, o tatlı ses tonunun bir anda “ANNE!” diye evin hizmetçisine sinirlenmiş efendi tonuna geçiyor… Onu da seviyorum ben… Böyle istenmek ne güzel sen bilemezsin şu an…
Canım Bebeğim…
Siniri başında oğlum… Yerlerde tepinerek ağlayan, ama kendini yere atarken başını vuracak zemini kontrol eden akıllı bıdığım benim…
Mektubumu bitirirken senden iki ricam olacak annesinin kuzusu…
1- Lütfen artık üzerine ve yerlere dökmeden ye... Bugün temizlik oldu bu evde!
2- Geceleri uyanmaktan vazgeç… Ne olursun bak bu daha hassas ve önemsediğim bir mevzu…
Seni, yaptığın yaramazlıkları, bir saniye başımı çevirmemle masa tepelerine tırmanmalarını, bu çalkalanıp açılmış 2 litrelik kola hallerini çok seviyorum ben senin… Bir de hergün öptüğüm gamzeni… Yanağındaki minicik çukur benim de içimi deliyor, bilesin!
Ay Lav Yuuuu!
~Annen
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder